Tekst 1
Prensky, M. Computer Games and learning: Digital Game-Based Learning. Hoofdstuk 6, pp. 97-122.
Een boek lees je van kaft tot kaft, het is moeilijk iets te missen, mits je grondig leest, echter bij een game kunnen er functies niet zo duidelijk aanwezig zijn of zelfs verborgen. Is er een gevaar voor het educationele effect bij een game dat de gebruiker niet elke functie van een game ontdekt en zodoende informatie ‘mist’?
Tekst 2
Gunter, B. Psychological Effects of Video Games. Hoofdstuk 9, pp. 145-160.
Een tijdje geleden was er een documentaire over een volwassen man die in zijn slaap het videospelletje dat hij speelde overdag naspeelde. Het betrof hier een oorlogsspelletje en terwijl hij slaapwandelde speelde hij het karakter na. Waarbij zijn vriendin echter als de dood was dat hij een keer echt iemand zou ombrengen.
In het onderwijs komt steeds meer de trend op om computers en spelletjes in te zetten voor educatie. Echter zoals het voorbeeld laat zien zijn de psychologische effecten op mensen niet zo duidelijk. Wat het voorbeeld echter wel laat zien is dat de man onbewust allerlei stealth moves heeft geleerd. Voor militaire doeleinden zou zo’n onbewust spelleren heel doeltreffend kunnen zijn, maar willen we dat ook jonge kinderen op school aandoen? (Willen we ze veranderen in kleine soldaatjes?).
Tekst 3
Goldstein, J. Violent Video Games. Hoofdstuk 22, pp. 341-357.
Aan het einde van het hoofdstuk stelt de auteur de vraag wat er mist in de studie naar onderzoek van videogames. Hij komt met het antwoord dat vrijwel alle studies die onderzoek doen naar schadelijke effecten van videogames de vraag naar ‘hoe mensen spelen’ en ‘waarom mensen spelen’ buiten beschouwing laten. Is er een duidelijke oorzaak aan te wijzen waarom dat gebeurd? En wat is de mogelijke functie/gevolg van het wel in acht nemen van deze vragen voor het onderzoek naar schadelijke effecten van videogames?
Algemene vraag.
Alledrie de teksten gaan over hoe de gebruiker in principe een game benaderd en of games als gevolg van hun populariteit niet ingezet kunnen worden voor educatie of trainingsprogramma’s. Lopen we echter niet het gevaar adat als we games zo duidelijk gaan integreren in ons educatie systeem dat men de motivatie om ze te gaan spelen verliest? Net zoals men in zijn vrije tijd eigenlijk niet zoveel boeken meer leest omdat men zoveel moet lezen voor een studie? Moeten we games wel zo geforceerd gaan omvormen voor educationele doeleinden?
http://www.drphil.com/shows/show/1149
http://www.grandtheftchildhood.com/GTC/Home.html
Prensky, M. Computer Games and learning: Digital Game-Based Learning. Hoofdstuk 6, pp. 97-122.
Een boek lees je van kaft tot kaft, het is moeilijk iets te missen, mits je grondig leest, echter bij een game kunnen er functies niet zo duidelijk aanwezig zijn of zelfs verborgen. Is er een gevaar voor het educationele effect bij een game dat de gebruiker niet elke functie van een game ontdekt en zodoende informatie ‘mist’?
Tekst 2
Gunter, B. Psychological Effects of Video Games. Hoofdstuk 9, pp. 145-160.
Een tijdje geleden was er een documentaire over een volwassen man die in zijn slaap het videospelletje dat hij speelde overdag naspeelde. Het betrof hier een oorlogsspelletje en terwijl hij slaapwandelde speelde hij het karakter na. Waarbij zijn vriendin echter als de dood was dat hij een keer echt iemand zou ombrengen.
In het onderwijs komt steeds meer de trend op om computers en spelletjes in te zetten voor educatie. Echter zoals het voorbeeld laat zien zijn de psychologische effecten op mensen niet zo duidelijk. Wat het voorbeeld echter wel laat zien is dat de man onbewust allerlei stealth moves heeft geleerd. Voor militaire doeleinden zou zo’n onbewust spelleren heel doeltreffend kunnen zijn, maar willen we dat ook jonge kinderen op school aandoen? (Willen we ze veranderen in kleine soldaatjes?).
Tekst 3
Goldstein, J. Violent Video Games. Hoofdstuk 22, pp. 341-357.
Aan het einde van het hoofdstuk stelt de auteur de vraag wat er mist in de studie naar onderzoek van videogames. Hij komt met het antwoord dat vrijwel alle studies die onderzoek doen naar schadelijke effecten van videogames de vraag naar ‘hoe mensen spelen’ en ‘waarom mensen spelen’ buiten beschouwing laten. Is er een duidelijke oorzaak aan te wijzen waarom dat gebeurd? En wat is de mogelijke functie/gevolg van het wel in acht nemen van deze vragen voor het onderzoek naar schadelijke effecten van videogames?
Algemene vraag.
Alledrie de teksten gaan over hoe de gebruiker in principe een game benaderd en of games als gevolg van hun populariteit niet ingezet kunnen worden voor educatie of trainingsprogramma’s. Lopen we echter niet het gevaar adat als we games zo duidelijk gaan integreren in ons educatie systeem dat men de motivatie om ze te gaan spelen verliest? Net zoals men in zijn vrije tijd eigenlijk niet zoveel boeken meer leest omdat men zoveel moet lezen voor een studie? Moeten we games wel zo geforceerd gaan omvormen voor educationele doeleinden?
http://www.drphil.com/shows/show/1149
http://www.grandtheftchildhood.com/GTC/Home.html
Geen opmerkingen:
Een reactie posten